ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΜΑ ΣΟΥ
Υποσχέσου μου ότι δε θα πηδηχτείς με Ιταλό.
Γιατί το λες αυτό;
-Ούτε και με βρωμοτουρίστα; -Αηδιαστικό!
Ίσως κανένα Γάλλο πούστη;
Με κανένα βρωμο-Μεξικάνο που θα πουλάει βραχιόλια;
-Με κανέναν! -Φυσικά με κανέναν.
-Υποσχέσου το. -Υπόσχομαι.
-Ξέρεις... -Τι πράγμα;
Υπόσχομαι ότι δε θα πηδηχτώ...
-Με Κινέζο! -Μη με δουλεύεις!
Δε μου έχεις εμπιστοσύνη;
-Θέλω να μου το υποσχεθείς. -Κι εσύ;
-Απόδειξέ το. -Κι οι δυο μαζί.
Υπόσχομαι ότι δεν... θα πηδηχτώ...
-Με τον πατέρα σου. -Μη με δουλεύεις!
Η μητέρα της Άννας, Γαλλίδα, χωρισμένη...
ήταν δασκάλα ξένων γλωσσών.
Δεν την πείραζε που ο Τενότς κοιμόταν με την κόρη της.
Για τον Χούλιο ήταν αλλιώς. Έφαγε με τη Σεσίλια...
και γύρισε το πρωί για να πάνε στ'αεροδρόμιο.
Ο πατέρας της Σεσίλια, παιδίατρος-αλλεργιολόγος...
πίστευε ότι η κόρη του το είχε παρατραβήξει με τον Χούλιο.
Η μητέρα της, που ήταν ψυχολόγος, το έβλεπε αλλιώς.
Ότι είχαν αθώα σχέση.
-Έχασε το διαβατήριό της! -Θα χάσει τ'αεροπλάνο!
Χούλιο, έλα να με βοηθήσεις να βρω το διαβατήριό μου!
Πήγαινε! Βιαζόμαστε!
Δε θα φέρεις τ'αμάξι;
-Γρήγορα, κλείσε την πόρτα! -Και το διαβατήριο;
Εδώ είναι, βλάκα!
Γρήγορα, μωρό μου!
Τι ωραίος αποχαιρετισμός!
Θα βγεις έξω απόψε;
Με τίποτα, μωρό μου...
Θα μου λείπεις πολύ!
-Πρέπει να φύγουμε! -Η μάνα σου!
Γρήγορα! Θέλω να πάρω κάτι δικό σου μαζί μου!
Θα χάσεις τ'αεροπλάνο!
-Βρήκες το διαβατήριο; -Εδώ είναι!
-Πού είναι ο Εστεμπάν; -Δεν τον είδα.
Πάμε, Άννα!
-Τι γίνεσαι; -Μισώ τους αποχαιρετισμούς.
Ας φύγουν. Θα μου λείψει, αλλά αυτό παραπάει.
Τι κάνετε, παιδιά;
Μείνατε στην ίδια τάξη;
-Πριγκίπισσα! -Μπαμπά!
Ο πατέρας της Άννας ήταν δημοσιογράφος και πολιτικός.
Εργαζόταν για την αντιπολίτευση...
ως αρχιλογιστής στο υπουργείο Πολιτισμού.
Συμπαθούσε τον Τενότς, αλλά τον έλεγε “κυριλέ”.
Αλλά ποτέ μπροστά στην κόρη του.
-Ανυπομονώ να φύγουμε! -Μακάρι να είχαμε φτάσει!
-Δε θέλω να φύγεις. -Θα μου λείψεις πολύ.
Δε θέλω να φύγω, μωρό μου!
Μυρίζει ψωμί.
Γουρούνι!
Είναι το δώρο μου για την αποφοίτηση!
Έπρεπε να μείνεις!
Μην κάνεις σαν μωρό!
Τσαντίστηκε ο γέρος σου;
Φρικάρισε!
Αν δε σπουδάσω Οικονομικά, θα μου πάρει τ'αμάξι!
Θα χάσεις τ'αμάξι μας για ένα μάθημα;
Χέστηκα για τα Οικονομικά! Να πάνε να γαμηθούνε!
-Είσαι μαλάκας! -Θα γίνω συγγραφέας.
-Έλα κι εσύ στη Λογοτεχνία. - Με τίποτα!
Τι κωλοκίνηση! Η αδερφή μου θα είναι σε καμιά πορεία.
Έχουν δίκιο.
Κι εγώ έχω δίκιο να τους πω να γαμηθούνε!
Οι αριστερές γκόμενες είναι “καυτές”, φίλε.
Έτσι είναι.
Φοράς κολώνια;
Παλιογούρουνο!
Άνοιξε το παράθυρο!
Εκείνη τη μέρα, έγιναν τρεις διαδηλώσεις.
Αλλά το μποτιλιάρισμα έγινε απ'τον Μαρσελίνο Εσκούτια.
Έναν μετανάστη οικοδόμο που χτυπήθηκε από λεωφορείο.
Δεν πήγαινε ποτέ απ'τη γέφυρα...
επειδή έπρεπε να περπατήσει δυο χιλιόμετρα παραπάνω.
Το ασθενοφόρο μετέφερε το πτώμα στο νεκροτομείο.
Για τέσσερις μέρες δεν τον είχαν αναζητήσει.
Ο Τενότς ήταν το δεύτερο από τρία παιδιά...
ενός οικονομολόγου του Χάρβαρντ, υφυπουργού..
και μιας νοικοκυράς που είχε πάθος με τον εσωτερικισμό.
Οι γονείς του ήθελαν να τον ονομάσουν Ερμάν.
Γεννήθηκε όταν ο πατέρας του πήρε δημόσιο αξίωμα.
Τον έπιασε ο εθνικισμός κι έτσι τον βάφτισε Τενότς.
Μόλις μαστουρώσουμε θα πάρουμε και “Έκσταση”.
Μου τα έφεραν απ'το Σαν Φρανσίσκο.
-Πρώτο! -Φυσικό πράγμα!
Αν έρθει η Μύριαμ θα της τον χώσω!
Η Μύριαμ είναι κουκλάρα!
Στο πάρτυ, συνέχεια έτριβε τον κώλο της πάνω μου!
Είναι λίγο τσούλα!
Εγώ θέλω να γαμήσω τη γκόμενα του κοντού.
Έχει κάτι βυζάκια...
Είναι και πολύ κουκλάρα!
Όχι εδώ, στην ταράτσα!
-Γιατί όχι εδώ; -Θα το μυρίσουν, μαλάκα!
-Δυνατό! -Σε στέλνει!
Καλό, έτσι;
Είναι αγνή “φούντα”. Πρώτο πράμα.
-Πάμε κάτω! -Τι κάνετε;
-Γεια σου, μαμά. -Γεια σου, αγάπη μου.
Τι έχετε; Φαίνεστε περίεργοι.
Είστε λυπημένοι; Οι κοπελιές σας, ε;
Μην ανησυχείτε. Δεν έφυγαν στ'αλήθεια.
Η αύρα σας είναι μαζί τους.
-Θα πας στον γάμο; -Δε θα τον έχανα με τίποτα.
Πρέπει να ντυθείς καλά. Θα είναι κι ο Πρόεδρος.
Πέτα το τσιγάρο, Τενότς.
Καλησπέρα σας. Έχετε φοβερό κήπο.
-Δεν ήξερα ότι είσαι εδώ. -Είμαι παντού.
Στο πάρτυ, ο Χούλιο κι ο Τενότς ήπιαν...
κάπνισαν μαριχουάνα, πήραν χάπια Έκσταση...
και δεν τα κατάφεραν με τις κοπέλες.
Φοβόντουσαν ότι η αποτυχία θα τους ακολουθούσε.
Στις 4, ο Χούλιο ξέρασε στον δρόμο.
Στις 5, ο Τενότς τρακάρισε γυρνώντας σπίτι.
Την αυγή, ο Σάμπα έκανε για πρώτη φορά παρτούζα.
Πέρασε μια βδομάδα και η βαρεμάρα ήταν πια ρουτίνα.
Ο πατέρας του Τενότς ήταν στο συμβούλιο μιας λέσχης...
κι ο γιος του μπορούσε να πηγαίνει τις Δευτέρες...
όταν η λέσχη ήταν κλειστή για το κοινό.
Δεν έχεις ρυθμό, γι'αυτό δε σε φτάνει η ανάσα σου.
Μην κάνεις τον επαγγελματία. Δυο μέτρα με πέρασες.
-Μάλλον δέκα! -Το πολύ τέσσερα!
- Ας πούμε οχτώ! -Όλο μαλακίες λες!
Μπορεί να λέω μαλακίες...
αλλά εσύ έχεις πολύ άσκημο πούτσο!
Σαν ξεφούσκωτο μπαλόνι!
- Φούσκωσέ το μου, μαλάκα! -Άσε με, αδερφάρα!
Πιο πολλοί σωματοφύλακες από καλεσμένους!
Οι Περέζ έφεραν δυο, οι Γκερέρος τρεις...
δυο για τ'αφεντικό του πατέρα μου...
κι ένα σωρό για τον Πρόεδρο.
-Ξεχνάς τον Ερμίνιο. -Είναι οδηγός.
Είναι οπλισμένος.
Έξυπνη κίνηση. Ο γιος σας έχει γίνει “πίτα”.
-Χαιρέτησα τον Πρόεδρο. -Σε ζητάνε οι Γκονζάλες.
Να τους φερθείς ευγενικά. Είναι πολύ σημαντικό.
Θυμάσαι εκείνη τη χοντρή;
Τι κάνεις, γλυκέ μου;
Ένα σωρό μαλάκες, έτσι;
Ρούμι με λίγη κόλα.
Θυμάσαι τον ξάδερφό σου; Θέλει να γίνει συγγραφέας.
Σας αφήνω να τα πείτε.
Την κακομοίρα!
Τελευταία φορά που σε είδα θρηνούσες...
που πέθανε ένα Χελωνονιντζάκι!
Ένα Θάντερκατ.
Θα γίνεις συγγραφέας;
-Θα γράφεις για πλούσιους; -Για μαλάκες, σαν κι εσένα.
Άλλο να γράφεις ιστορίες κι άλλο πράγμα η λογοτεχνία.
Πότε αρχίζεις;... Διάβασα τις κριτικές.
Οι κριτικοί είναι μαλάκες.
Ο Αλεχάντρο ή Χάνο, ανηψιός της μητέρας του Τενότς.
Έμεινε ορφανός από πατέρα και τον μεγάλωσε η μάνα του.
Γλίτωσε από κείνη, όταν πήγε να σπουδάσει στο εξωτερικό.
Τώρα είχε επιστρέψει μετά από δέκα χρόνια.
Σκέψου το. Θες στ'αλήθεια να γίνεις συγγραφέας;
Όλοι γράφουν. Θες μια ζωή για να γίνεις συγγραφέας.
-Ο ξάδερφός μου, συγγραφέας. -Θες πειθαρχία και τεχνική.
Χρειάζεσαι δικό σου ύφος.
Πρέπει να έχεις εμπειρίες...
Τι ξέρεις εσύ απ'τη ζωή;
Ναι, τι ξέρεις;
Καθίκια!
Σας ευχαριστώ που ήρθατε σ'αυτή τη σεμνή τελετή.
Ειδικά, τον Πρόεδρό μας και τη σύζυγό του...
που βρήκαν λίγο χρόνο για να είναι μαζί μας...
παρά το φορτωμένο πρόγραμμά τους.
Η παρουσία σας αποδεικνύει τη μεγάλη σεμνότητά σας.
Παρουσία σας και όλων των υπολοίπων...
θέλω να ευχηθώ στον γαμπρό και τη νύφη κάθε ευτυχία.
Γεια σου. Χαίρω πολύ.
-Τι κάνεις; -Δεν είναι βαρετά;
Ίσως λίγο βαρετά.
-Από πού είσαι; -Απ'τη Μαδρίτη.
-Και τι κάνεις εδώ; -Είναι το σόι του άντρα μου.
-Από ποια μεριά; -Της νύφης.
Είδες τι μου έκαναν; Εσύ, καθίκι!
Η Λουίζα Κορτές έμεινε ορφανή, όταν ήταν 10χρονών.
Τη μεγάλωσε η γεροντοκόρη θεία της που αρρώστησε...
κι η Λουίζα την περιποιόταν τα τελευταία 5 χρόνια της.
Ζούσε μαζί της μέχρι τα 20 που παντρεύτηκε τον Χάνο.
Σύντομα η θεία της πέθανε. Δεν είχε άλλους συγγενείς.
-Τι έπαθες; -Εκείνα τα δυο παλιόπαιδα!
-Πώς θα σε δει ο Πρόεδρος; -Θα φύγει με λίγο αλάτι.
Χρειάζεσαι άλλο κοστούμι. Έλα μαζί μου.
Κράτα αυτό.
-Πρόσεχε τη μητέρα μου. -Αυτός είναι ο άντρας σου;
-Ναι, γιατί; -Τίποτα. Είναι ξάδερφός μου.
Πώς σε λένε;
Εσύ είσαι ο μικρούλης Τενότς;
Σε γνώρισα πριν από χρόνια. Ήσουν παιδάκι.
Έκλαιγες επειδή έχασες ένα Θάντερκατ.
Έχεις πολύ καλή μνήμη! Καπνίζεις;
Έγινες ολόκληρος άντρας!
Πόσον καιρό είσαι εδώ;
Περίπου έναν μήνα. Ο Χάνο διδάσκει στο πανεπιστήμιο.
Θα κάνεις διακοπές;
Ο Χάνο θα πάει σ'ένα συμπόσιο...
αλλά εγώ θα μείνω να φτιάξω το σπίτι και να βρω δουλειά.
Αλλά θα ήθελα να πάμε στην παραλία. Εσύ;
-Εμείς πάμε στην παραλία. -Στο Πουέρτο Εσκοντίδο, ε;
-Ο Χάνο λέει είναι ωραία. -Είναι χάλια.
-Δεν είναι ωραία; -Είναι γεμάτο τουρίστες.
-Και “σέρφερ”. -Ξέρουμε μια ήσυχη παραλία.
Πώς λέγεται;
Το Στόμα Του Ουρανού.
Σωστός παράδεισος!
Καλύτερα! Είναι ένα κομμάτι ουρανού που έπεσε στη γη.
Ένας τροπικός παράδεισος...
που έβγαλε ρίζες στη γη.
-Πρέπει να έρθει μαζί μας. -Γιατί δεν έρχεσαι;
Με θέλετε μαζί σας;
Υπάρχει μέρος να κοιμηθούμε;
Στη ζεστή άμμο...
κάτω από τ'αστέρια.
Θα πιούμε γάλα από καρύδες και θα έχουμε βαρελάκια.
-Τι πράγμα; -Μπύρα.
Θ'αρέσει πολύ στον Χάνο.
Οι “Μαριάτσι”.
Ο Πρόεδρος έφυγε μια ώρα αργότερα.
Είχε επείγουσα συνάντηση με ηγέτες του κόμματός του.
Θα καθόριζαν τους υποψήφιους στις επόμενες εκλογές.
Την επόμενη μέρα...
θα δήλωνε οργισμένος για τη σφαγή στο Σέρο Βέρδε...
και θα έλεγε ότι η κυβέρνηση δεν είχε καμιά σχέση μ'αυτό.
Αφού θα συλλυπούταν τους οικείους των θυμάτων...
θα πήγαινε σε μια διάσκεψη για την παγκοσμιοποίηση.
Οι μέρες πέρασαν, ο Χάνο ήταν στο συμπόσιο...
κι η Λουίζα πήγε να πάρει κάποιες ιατρικές εξετάσεις.
Στην αίθουσα αναμονής έκανε ένα τεστ με θέμα...
“Είστε μια γυναίκα συνειδητοποιημένη;”
Υπήρχαν πολλές απαντήσεις. Στην ερώτηση 1, είπε το Β.
Καλύτερα να είναι ξύπνια, παρά κοιμισμένη ή σε όνειρο.
Στο 4, είπε το Γ. “Ο χρόνος είναι πολυτιμότερος απ'όλα.”
Στο 7 , το Α.
Σκέφτεται πιο πολύ το παρόν απ'το μέλλον ή το παρελθόν.
Πήρε 16 βαθμούς.
Ήταν κάποια που φοβόταν να δεχτεί την ελευθερία της.
Η Λουίζα διαφωνούσε.
Τα βυζιά της Κοντσίτα! Οι σκληρές ρώγες της!
Το μουνάκι της Μαγιέλα. Το υγρό “πραματάκι” της.
-Κι η μάνα της γκόμενάς σου; -Γαμήσου, μαλάκα!
-Η δασκάλα ζωγραφικής. -Η κυρία Γεορχίνα!
Δε φορούσε κιλότα.
Η Σάλμα Χάγιεκ!
-Η ξαδέρφη σου! -Ποια ξαδέρφη;
Απ'την Ισπανία.
-Αγάπη μου! -Χάνο!
Χάνο, είσαι καλά;
Είμαι πολύ μεθυσμένος.
Πέσε να κοιμηθείς, θα τα πούμε αύριο.
Θα γυρίσω σε δυο μέρες. Σ'αγαπάω πολύ.
Κι εγώ σ'αγαπάω.
Είμαι μαλάκας. Είμαι σκατιάρης.
Πέσε κοιμήσου, είσαι μεθυσμένος.
Ηρέμησε. Τι έγινε;
Είσαι καλά, αγάπη μου;
Κοιμήθηκα με κάποια άλλη.
Στο είπα, είμαι σκατιάρης.
Γιατί μου το είπες;
Σ'αγαπάω πολύ.
Γιατί μου το είπες;
Σου έφτιαξα ένα σάντουιτς. Με το τυρί που σ'αρέσει.
Μια στιγμή, παρακαλώ.
Είναι για σένα.
Γεια, είμαι η Λουίζα.
Απ'την Ισπανία.
Τι κάνεις;
Χαίρομαι που σε βρήκα. Θα φύγεις σήμερα;
-Πού να πάω; -Στο Στόμα Του Ουρανού.
-Θα φύγουμε τ'απόγευμα. -Είστε έτοιμοι;
Ετοιμαζόμαστε.
Ήθελα να σε ρωτήσω...
Ισχύει η πρόσκληση;
Μάλλον όχι. Εντάξει, δεν πειράζει.
-Ναι, έλα. -Δε θέλω να γίνω βάρος.
Κάθε άλλο. Από πού θα σε πάρουμε;
Οδός Μάτσου-Πίτσου 52. Διαμέρισμα 3-Δ.
Ακόμα κοιμάσαι, κοπρίτη;
Έβλεπα βίντεο όλη τη νύχτα.
Κουνήσου, πάμε στην παραλία.
-Ποια παραλία; -Στο Στόμα Του Ουρανού.
-Αφού δεν υπάρχει! -Θέλει να πάει η Λουίζα.
-Ποια Λουίζα; -Η Σπανιόλα.
-Με δουλεύεις; -Χρειαζόμαστε τ'αμάξι σου.
Είναι χάλια. Έχει χαλάσει το ψυγείο...
και θα το έχει η αδερφή μου. Να πάρουμε το δικό σου.
Μου το πήρε ο πατέρας μου, επειδή τρακάρισα...
και δε σπουδάζω Οικονομικά.
Ο Χούλιο ζούσε με τη μητέρα και την αδερφή του.
Είχε να δει τον πατέρα του από 5 χρονών.
Η μητέρα του ήταν γραμματέας σε εταιρία...
και δούλευε εκεί όλη της τη ζωή.
Η αδερφή του, σπούδαζε Πολιτικές Επιστήμες...
στο πανεπιστήμιο κι ήταν αριστερή ακτιβίστρια.
Τελικά, ο Χούλιο μπόρεσε να πάρει τ'αμάξι 5 μέρες.
Θα το είχε εκείνη 20 μέρες για να πάει στο Τσιάπας...
και να παραδώσει τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα.
Μπύρες!
Προφυλακτικά!
-Πού είναι το μέγεθός σου; -Στα τεράστια σαλάμια!
Μετά την Πουέμπλα θα πας απ'τα δρομάκια...
το τοπίο είναι φοβερό!
Μετά, απ'αυτόν τον δρόμο.
Δεν είναι δρόμος, αλλά ποτάμι!
-Κωλοπόταμο! -Πού θα πάμε;
Πάρε αυτόν τον δρόμο, αλλά πρόσεχε τα μπλόκα.
Κρύψε καλά τον “Βούδα” και οδήγα σαν Παναγία!
Λέγε, βιαζόμαστε!
Περνάς το τεράστιο μπουκάλι της Κόκα-Κόλα...
και μετά είναι η γελάδα...
Και μετά;
-Η παραλία, μαλάκα! -Βρείτε τον χωματόδρομο...
κι ακολουθήστε τον ως το τέλος, αυτό είναι.
Κατεβαίνω αμέσως.
Μην κλωτσάς τ'αμάξι!
-Τι δουλειά κάνεις; -Εσύ τι λες;
Κοινωνιολόγος;... Φιλόσοφος;
- Ψυχολόγος; -Έτσι δείχνω;
Μοντέλο εσωρούχων;
-Τα παρατάμε, πες μας. -Είμαι οδοντοτεχνήτρια.
Είναι αυτοί που ρουφάνε τα σάλια στον οδοντογιατρό.
-Γιατί διάλεξες αυτό; -Δεν ήταν τ'όνειρό μου.
Όταν έπαιζα με τις κούκλες μου...
δεν έκανα ότι τους ρουφούσα τα σάλια.
-Τότε, γιατί; -Ζούσα με μια θεία μου.
Όταν ήμουν 16, αρρώστησε κι έπρεπε να βρω δουλειά.
Σε 4 μήνες, πήρα το δίπλωμα.
Αλλά τι ήθελες να κάνεις;
Δεν τα πήγαινα καλά στο σχολείο, ήθελα μόνο...
να ταξιδέψω και να δω τον κόσμο.
-Λατρεύω τα ταξίδια. -Ναι, της μαστούρας.
Δεν έχεις μπει σ'αεροπλάνο.
Τρεις φορές!
Αλήθεια νομίζατε ότι είμαι φιλόσοφος;
-Μοιάζεις με διανοούμενη. -Παντρεύτηκες τον Χάνο.
Η Λουίζα δεν ένιωθε άνετα στα δείπνα του Χάνο...
μες τους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους.
Πάντα υπήρχε κάποιος, έστω και χωρίς πρόθεση...
που πίεζε τη Λουίζα να πει τη γνώμη της.
Η απάντησή της ήταν η ίδια. “Εγώ δεν ξέρω απ'αυτά.”
Συχνά σκεφτόταν να τους προκαλέσει...
αν κάποιος ήξερε να ονομάσει όλα τα δόντια.
Δεν το τόλμησε ποτέ.
Τσαρολάστρα, έχει “μάσα”;
Τι όνομα είναι αυτό;
“Τσάρο”, είναι ο καουμπόυ. Άρα, “καουμπόυ των άστρων”.
Ο Ντανιέλ δεν καταλάβαινε ένα αγγλικό τραγούδι.
Το όνομα το βρήκε ο Σάμπα, όταν ήταν “τριπαρισμένος”.
Ο Ντανιέλ κι ο Σάμπα είναι “Τσαρολάστρα”;
Ο Σάμπα περνάει σε άλλες καταστάσεις...
και αποκτάει άλλη συναίσθηση.
-Μυστικισμός; -Ναρκωτικά.
Δε βλέπουμε τον Ντανιέλ από όταν βγήκε απ'τη ντουλάπα.
-Σας ενοχλεί αυτό; -Απλώς είναι συνέχεια αλλού.
-Αλλά είναι στην ομάδα. -Είναι κι η Πέκας.
Είναι επίτιμο μέλος.
-Δεν υπογράφει το Μανιφέστο. -Υπάρχει Μανιφέστο;
-Τι λέει; -Είναι απόρρητο.
-Δεν πρέπει να μάθεις. -Αλλιώς θα πεθάνεις.
Η μεγαλύτερη τιμή είναι να είσαι Τσαρολάστρα.
Κάνε ό,τι θέλεις.
Η μαστούρα είναι ποίηση.
-Να “φτιάχνεσαι” κάθε μέρα. -Το έχει προτείνει ο Σάμπα.
Μην πηδάς τη γκόμενα άλλου Τσαρολάστρα.
-Αμερικάνοι ίσον αδερφές. -Ζήτω η μαλακία!
Μην παντρευτείς παρθένα.
-Αμερικάνοι ίσον... -Αυτό το είπαμε.
Αξίζει να το ξαναπούμε.
Η αλήθεια είναι ωραία, αλλά ανέφικτη.
Η αλήθεια είναι υπέροχη, αλλά δεν τη βρίσκεις ποτέ.
Όποιος μαλάκας παραβεί τους παραπάνω κανόνες...
παύει να είναι Τσαρολάστρα.
Να δώσετε το Μανιφέστο σας στη βουλή.
Οι πολιτικοί είναι μαλάκες.
Ο Χούλιο κι ο Τενότς είπαν πολλά ακόμα στη Λουίζα.
Έτσι, ο δεσμός τους γινόταν πιο δυνατός...
και τους έκανε ένα αναπόσπαστο σύνολο.
Οι ιστορίες τους αν και υπερβολικές, ήταν αληθινές.
Η αλήθεια είναι υποκειμενική κι έτσι δεν τα είπαν όλα.
Ότι ο Χούλιο άναψε σπίρτα για να κρύψει τη μυρωδιά...
αφού πήγε στο μπάνιο του Τενότς.
Κι ο Τενότς σήκωσε το καπάκι της λεκάνης με το πόδι του.
Αυτές οι λεπτομέρειες δε χρειαζόταν να μαθευτούν.
-Έχετε φιλενάδες; - Τη Σεσί.
Την Άννα Μπανάνα.
-Πού είναι τώρα; -Στην Ευρώπη.
-Αλήθεια; Πού; -Κυρίως στην Ιταλία.
-Υποτίθεται ότι είναι ωραία. -Ξέρεις γιατί;
Γιατί πάνε στην Ιταλία;
-Ρούχα; -Διακοπές;
Για τους Ιταλούς. Είναι υπέροχοι.
Δεν ξέρεις τις κοπέλες μας.
Η Σεσί δε θα μ'απατούσε ποτέ.
Θέλει να κάνει τατουάζ τ'όνομά μου.
Ξεπαρθένεψα την Άννα. Μόνο εμένα θέλει.
Τα κορίτσια σας είναι τυχερά που έχουν τέτοιους φίλους.
Οι Τσαρολάστρα είναι πιστοί;
-Απόλυτα. -Ωραία. Έτσι πρέπει.
Εσύ απάτησες ποτέ τον Χάνο;
Αυτός σ'απάτησε ποτέ;
Ο Χάνο πάντα χρειαζόταν επιβεβαίωση.
Πήγαινε πάρε μερικές μπύρες.
-Πού τον γνώρισες; -Σ'ένα μπαρ στη Μαδρίτη.
Σίγουρα θα ήταν λιώμα.
Ήταν νηφάλιος. Εγώ ήμουν λιώμα.
Και τι έγινε;
Είδα έναν κομψό τύπο με πολύ αέρα.
Μ'άρεσε πολύ η μεξικάνικη προφορά του.
Τι του βρήκες;
Δεν ξέρω. Είχαμε πολλά κοινά.
Δηλαδή, τι;
Δεν έχει πατέρα κι εγώ είμαι ορφανή.
Η μάνα του είναι σπαστικιά, σαν τη θεία μου.
Η κακομοίρα η θεία μου. Την είδα να σβήνει.
Ο Χάνο ήταν ο μόνος που μου στάθηκε.
Στην υγεία μας!
Θα παραγγείλετε;
Θα πάρεις το μικρό!
- Τσιγαριλίκι; -Έρχομαι αμέσως.
Λες η Άννα κι η Σεσί να πηδιούνται με Ιταλούς;
-Αποκλείεται! -Είναι γεμάτο κάτουρα!
Έτσι λες;
Οι Ιταλοί είναι αδερφές.
Λες η ξαδέρφη σου να θέλει να πηδηχτεί;
Ο Χάνο θα την έχει τρελάνει στο κέρατο.
Ίσως την κάνουμε να ξεχάσει τον πόνο και να χαρεί λίγο.
Έλα, πάμε.
Παιδιά!
Έρχομαι...
Ακόμα κοιμάστε; Ελάτε, πάμε στην παραλία.
Σήκω, κοπρίτη!
Χούλιο, πάμε στην παραλία.
Τώρα;
Το πρωινό είναι το καλύτερο.
Μπορείς να οδηγήσεις έτσι;
Ούτε που θα καταλάβεις τις στροφές.
Είναι πολύ δυνατό.
Είναι πολύ ωραίο.
-Καλό, ε; -Καπνίζετε πολύ;
-Καμιά φορά. Εσύ; -Συνήθως όχι.
Τσιγαράκι και μπύρα...
Ο Τενότς δεν είχε πάει ποτέ στο Τεπελμέμε...
το χωριό της Λεοδεγάρια Βικτόρια, της νταντάς του...
που πήγε στην Πόλη του Μεξικού στα 13 της.
Φρόντιζε τον Τενότς από τότε που γεννήθηκε.
Την έλεγε “μαμά” μέχρι 4 χρονών.
Ο Τενότς δεν τους το είπε.
- Δώσε μου λίγο ακόμα. -Έχει για όλους.
Σας είδα χτες το βράδυ.
Ξέρετε για ποιο πράγμα λέω.
Σας αρέσει να παρακολουθείτε γυναίκες στα δωμάτιά τους;
Δική του ιδέα ήταν.
Κι εσύ ακολούθησες;
- Θέλατε να με δείτε γυμνή; -Όχι βέβαια.
-Για να την παίξετε. -Πώς το λες αυτό;
Πείτε μου κάτι.
Έχετε κάνει έρωτα με άλλες εκτός απ'τις φιλενάδες σας;
-Αρκετές. -Μαλακίες!
Μόνο μ'εκείνη έχει πάει.
-Κάνεις λάθος! -Με ποια άλλη;
-Με τη Φλάβια. -Μαλακίες!
Έχυσες, όταν έβαζες την καπότα!
-Δώσε κάτι για τη Βασίλισσα. -Εσύ, Τενότς;
Έχεις πάει με άλλες εκτός απ'την κοπέλα σου;
-Δυο-τρεις. -Βιζιτούδες!
-Βιζιτούδες; -Πουτάνες.
Πας σε πουτάνες;
-Ωραία η Βασίλισσα! -Δεν πάω σε πουτάνες.
Είσαι μεγάλος πουτανιάρης!
Πήγες με πολλούς πριν τον Χάνο;
Ξεκίνησα πολύ αργά και γνώρισα τον Χάνο πολύ νωρίς.
Ήσουν παρθένα;
Είχα φίλο πιο πριν.
Και σε πηδούσε κανονικά!
Ναι, έτσι είναι.
Πρωτοπήγαμε στο εργοστάσιο που δούλευε ο θείος του.
Φοβόμουν πολύ, σχεδόν δεν τον ήξερα.
Νόμιζα ότι θα με φιλούσε, αλλά με ξεπαρθένεψε.
Πόνεσα πολύ, έλεγα ότι δε θα το ξανακάνω.
Αλλά το κάναμε, όποτε βλεπόμασταν.
-Νόμιζα ότι μόνο αυτό ήθελε. -Και να μιλάτε λιγάκι.
-Πραγματικά μ'ερωτεύτηκε. -Δεν απορώ.
Μ'έπαιρνε απ'το σχολείο με τη μηχανή του.
Ήταν υπέροχα.
Όλο έκανα “κοπάνα”.
Κι αυτό! Κοπάνα είναι να λείπεις απ'το σχολείο.
Ήθελα να είμαι μαζί του.
Με τη μηχανή του πηγαίναμε σε πολύ ωραία μέρη.
Θέλαμε να πάμε στην Κυανή Ακτή.
Ένας φίλος του βρήκε δουλειά σερβιτόρου εκεί.
Ήμαστε ενθουσιασμένοι.
Είχε αλογοουρά, ένα σπασμένο δόντι...
και φορούσε σκουλαρίκι.
Ήμουν ερωτευμένη μαζί του.
Πολύ ερωτευμένη.
Κι ο Χάνο σε πήρε απ'αυτόν.
-Τι έγινε; -Σκοτώθηκε σε τροχαίο.
Ήταν 17 χρονών.
Αν είχαν περάσει απ'αυτό το σημείο 10χρόνια πριν...
θα έβλεπαν μερικά κλουβιά πεταμένα στον δρόμο.
Και θα περνούσαν μέσα από ένα σύννεφο πούπουλα.
Μετά θα έβλεπαν σπασμένα κλουβιά...
με ματωμένες κότες να κουνάνε τα φτερά τους.
Και πιο κάτω, ένα φορτηγό να καίγεται.
Πιο πέρα, θα έβλεπαν δυο πτώματα στον δρόμο...
το ένα μικρότερο από τ'άλλο σκεπασμένο μ'ένα σακάκι.
Και δίπλα τους, μια γυναίκα να κλαίει απαρηγόρητη.
Δώσε μου ένα τσιγάρο.
-Είναι πολύ ωραίο τραγούδι! -Τέλειωσαν οι μπαταρίες.
Βάλε ραδιόφωνο.
-Κρύψε το “πράμα”. -Μην ανησυχείς.
-Μην τους κοιτάς. -Κοίτα, τους έπιασαν.
Μην τους κοιτάς!
Τι τρέχει;
Τι θέαμα! Για δες ποιος ξύπνησε!
Θα φταίει η ζέστη.
Έχεις κάβλες;... Σου σηκώθηκε η “μπάμια”;
Είναι μόνο 5 χιλιοστά μικρότερο απ'το δικό σου.
Στα όνειρά σου!
-Τις μετρήσατε; -Η δική του δε βλέπεται.
-Έχει “πετσάκι”. - Τι ωραία!
Η δική του είναι άσκημη.
Πώς κάνετε έρωτα στις κοπέλες σας;
-Πολύ τρυφερά. Παθιασμένα. -Μαγικά.
Με πολλά κόλπα.
Πώς τις “ανάβετε”;
Πρώτα, λίγα προκαταρκτικά, για να ζεσταθεί ο φούρνος.
Φιλιά στα βυζάκια, ερωτικά δαγκώματα.
-Και μετά; -Μετά της τον χώνω.
Τι άλλο;
Τη γαμάω, μέχρι να ικετεύει να σταματήσω.
Αυτό είναι όλο;
Η Σεσί κουνιέται και βογκάει σαν την τρελή.
-Η Άννα κλαίει. -Η κακομοίρα.
-Απ'την ηδονή! -Φαντάζομαι.
-Στην ιεραποστολική στάση; -Και στα όρθια, στα τέσσερα.
Στην Άννα αρέσει να είναι από πάνω, το καθιστό...
ακόμα και το 69.
-Όλο το Κάμα Σούτρα. -Τα πάντα;
Τους έχετε βάλει ποτέ το δάχτυλό σας...
στον κώλο;
-Πότε θα είναι έτοιμο; -Μάλλον αύριο.
Και πού θα μείνουμε;
Ωραίο καπέλο!
-Πάρ'το. -Αλήθεια;
Έτσι με λένε.
Λουιζίτα. Είναι ωραίο όνομα.
Γεια σου, Χάνο. Ξέρω ότι γυρίζεις αύριο...
Τηλεφωνώ, επειδή δεν άφησα σημείωμα, για ν'ανησυχήσεις.
Ήθελα να εξαφανιστώ, χωρίς καμιά ειδοποίηση.
Κατάλαβα ότι ήταν λάθος.
Αυτό είναι το σημείωμά μου. Αλλά δεν ξέρω τι να σου πω.
Γνώρισα κάποια Μαρτίνα...
είναι 98 ετών και θυμάται τα πάντα απ'όταν ήταν 5.
Σκέψου πόσα έχει ζήσει.
Και πόσα δε θα μπορέσεις να ζήσεις ποτέ εσύ.
Η μάνα σου έφερε τ'αγαπημένο γλυκό σου, είναι στο ψυγείο.
Να πληρώσεις τον λογαριασμό του τηλεφώνου.
Και πάρε τα πουκάμισά σου απ'το καθαριστήριο.
Μην τα ξαναπάς εκεί, χαλάνε τα ρούχα.
Λοιπόν... να προσέχεις...
Φέρε μου το σαμπουάν.
Σε παρακαλώ.
- Συγνώμη... -Όχι, πέρασε.
Είσαι καλά;
Θα φταίει η ζέστη και το ταξίδι.
Μπορούμε να πάρουμε λίγο σαμπουάν;
Βγάλε την πετσέτα.
Βγάλ'την.
Την πετσέτα;
Βγάλ'την, Τενότς.
Μην το κρύβεις.
Σου σηκώνεται γρήγορα.
Είπες ψέματα, γέρνει προς τ'αριστερά.
Είπες ότι γέρνει δεξιά, αλλά είναι προς τ'αριστερά.
Είναι όπως το φαντάστηκα.
Γιατί δεν το χαϊδεύεις;
Χάιδεψέ το, άγγιξέ το.
Να σε βοηθήσω;
Θες να δεις τα βυζιά μου;
Μόνο αν τον χαϊδέψεις.
Έλα εδώ.
Πιο κοντά.
Είμαι τόσο υγρή. Θες να μ'αγγίξεις;
Άγγιξέ με.
Γλείψε με!
Αλλά πρώτα βγάλε την κιλότα μου.
Όχι, έλα πάνω.
Μανούλα μου!
Ησύχασε, δεν πειράζει.
Ο Χούλιο δεν καταλάβαινε τι ένιωθε, δεν ήταν οργή.
Είχε νιώσει αυτόν τον πόνο στην κοιλιά, όταν ήταν 8...
ξύπνησε να πιει νερό και πηγαίνοντας στην κουζίνα...
είδε τη μητέρα του στην αγκαλιά του νονού του.
Ο Χούλιο έφυγε αβόρυβα και δεν το είπε ποτέ σε κανέναν.
-Τι γίνεται; -Τίποτα.
Θες να παραβγούμε;
-Είναι γεμάτη φύλλα. -Θα τα καθαρίσουμε.
Πάμε.
Μ'άφησες να νικήσω, μαλάκα!
Δεν ήταν ανάγκη.
Πήδηξα την Άννα.
Μ'άκουσες, πήδηξα την κοπέλα σου.
Ο Τενότς ένιωσε τέτοιο πόνο στην κοιλιά, όταν ήταν 11...
όταν είδε σε μια εφημερίδα φωτογραφία του πατέρα του.
Τον συνέδεαν με την πώληση βλαβερών τροφών σε φτωχούς.
Η οικογένειά του πήγε στο Βανκούβερ για 8 μήνες.
Ποτέ δε ρώτησε γιατί.
Κανείς δεν είπε στη Λουίζα την εξομολόγηση του Χούλιο.
Αλλά είδε ότι υπήρχε μεγάλη ένταση μεταξύ τους.
Υπέθεσε ότι το αμάρτημά της τάραξε την ισορροπία...
που μόνο εκείνη θ'αποκαθιστούσε.
Δεν κοιμάσαι με τη Λουίζα;
Άντε γαμήσου!
Πόσες φορές τη γάμησες;
Μια φορά. Ήμαστε “πίτα”.
-Πότε; -Ξέχνα το.
Δεν ξέρω.
Πώς δεν ξέρεις, μαλάκα;
Όταν πήγες στη λίμνη Τάχο.
- Κι η Σεσίλια; -Ήταν άρρωστη.
Σπίτι της το κάνατε;
Τότε, πού;
-Νομίζω σ'ένα πάρτυ. -Ποιο πάρτυ, μαλάκα;
Νομίζω στο σπίτι του “Φρουτ Λουπ”.
Όταν την ξεπαρθένεψε ο Σάμπα;
-Έτσι νομίζω. - Γιατί γελάς, μαλάκα;
-Για τον Σάμπα... -Μη γελάς, πούστη!
-Ποιος το άρχισε; -Κι οι δυο. Ήμαστε λιώμα.
Πού το κάνατε;
Στο δωμάτιο της μικρής αδερφής του.
Τι φορούσε η Άννα;
-Δε θυμάμαι... -Φούστα ή παντελόνι;
Τι εσώρουχα φορούσε;
-Απάντησέ μου, μαλάκα! -Λευκά.
Σου έκανε πίπα, γουρούνι; Κοίτα με στα μάτια!
- Εσύ την έγλειψες; -Όχι βέβαια.
Έχυσε;
Πού θες να ξέρω; Έγιναν τόσο γρήγορα όλα.
-Της άρεσε; -Πού να ξέρω;
Εσένα σ'άρεσε, μαλάκα;
Ένιωσα απαίσια.
Ήθελα να στο πω.
Στο διάολο! Γάμησες τη φιλία μας!
Γάμησες την εμπιστοσύνη μου! Την κοπέλα μου! Εμένα!
Κι εγώ ο μαλάκας σου έφερα κόμικς απ'τη λίμνη Τάχο...
κι ένα φόρεμα, για την πουτάνα, την Άννα!
Γάμησέ τα!
Με συγχωρείς.
-Δεν το ήθελα. -Δεν το ήθελες;
Δε γαμάς κάποια κατά λάθος!
Δεν τη γαμάς!
Αυτό κράτησε όλη τη νύχτα.
Ο Τενότς ήθελε να μάθει κάθε λεπτομέρεια...
για να φτιάξει ένα παζλ και με αταίριαστα κομμάτια.
Ο Χούλιο έκρυβε στοιχεία για να μην τον πληγώσει.
Η Μαρτίνα χάρισε στη Λουίζα το ποντικάκι με τ'όνομά της.
Ήταν της εγγονής της, της Λουίζα Ομπρεγκόν...
που πέθανε πριν 15 χρόνια, από καύσωνα στην έρημο...
ψάχνοντας με τους γονείς της για μια καλύτερη ζωή.
Η Λουίζα πίστευε ότι όσοι πέθαιναν ήταν παρόντες.
Αναρωτιόταν πόσο θα ζούσε με τη μνήμη των άλλων.
Αλλά προτιμούσε να μη σκέφτεται τον θάνατο.
Χούλιο, ζεσταίνεσαι κι εσύ;
Η ζέστη...
Πού πας;
-Έλα πάλι μπροστά! - Τον θέλω.
Αυτό δεν το εγκρίνω!
Ήρθες στο δωμάτιό μου. Μπορούσε να είναι ο Χούλιο!
Για οδηγό σου με πέρασες;
Άντε γαμηθείτε!
Παλιογούρουνα!
Ηρέμησε...
Τα παπούτσια μου...
Την κιλότα μου...
Χώσ'τον μου!
Νιώσε με...Σιγά...
Κοίτα με.
Περίμενε!
-Συγνώμη. -Δεν πειράζει.
Μην κάνεις έτσι.
Αυτό δεν ήθελες;
Αυτό δεν ήταν το σχέδιό σας; Να με πηδήξετε;
Αυτό δεν ήταν; Λοιπόν;
Είμαι χαζή. Ξέρεις τι έπρεπε να κάνω;
Να μην κοιμηθώ με κανέναν σας.
Δεν ήθελα να πληγώσω κανέναν.
Με πιστεύεις;
Συγνώμη, εντάξει;
Έλα, πάμε.
-Κι εγώ. -Τι πράγμα;
Κι εγώ, πούστη.
-Τι πράγμα; -Κι εγώ πήδηξα τη Σεσί.
Δεν το έκανες.
-Πότε; -Μετά τη συναυλία των Μος.
Καργιόλη! Γι'αυτό άφησες πρώτα εμένα;
-Πού; -Στο σπίτι μου.
-Σπίτι σου; -Στο δωμάτιό μου.
-Φορούσε εμπριμέ εσώρουχα. -Κοιμήθηκες με τη φίλη του;
-Πήδηξε τη δική μου! -Και το άρθρο 3;
Να μην πηδάει ο ένας τη φίλη του άλλου.
Είναι το άρθρο 5!
Βγες έξω, γαμιόλη! Θα σε σκίσω!
-Άνοιξε, πούστη! -Ήρεμα, παιδιά!
Έτσι κάνουν οι αλήτες κι οι χωριάτες!
Ο χωριάτης θα σε κάνει κομμάτια!
-Ας γελάσω! -Βγες έξω, κωλόπαιδο!
Κλάσε μου τ'αρχίδια!
-Σε παρακαλώ, Χούλιο! -Μην ανακατεύεσαι!
Αρκετά! Άντε γαμηθείτε! Είμαι τόσο ηλίθια!
Νόμιζα ότι διαφέρετε, αλλά είστε ζώα!
Το Μανιφέστο είναι σκατά! Παραβαίνετε τους κανόνες!
Άντρες! Τσακώνεστε και μαρκάρετε την περιοχή σας!
Αυτό που θέλετε είναι να πηδηχτείτε μεταξύ σας!
Χεστήκαμε ποιες πηδήξατε, όταν χύνετε τόσο γρήγορα!
Όταν παίζεις με μωρά, στο τέλος αλλάζεις πάνες!
Βλέπεις;
-Άνοιξε! - Εσύ φταις!
-Φεύγει! -Λάθος σου!
Πώς πήδηξες τη Σεσί μου; Την πουτάνα!
-Τώρα είμαστε πάτσι. -Αρχίδια πάτσι!
Πέσε στα γόνατα και ζήτα μου συγνώμη, όπως έκανα εγώ!
-Εντάξει, συγνώμη. -Στα γόνατα, μαλάκα!
Ξέχασέ το, θα την πάρει κάποιος.
Βγες έξω και γονάτισε!
Κάνε πίσω, θέλω να βγω έξω.
-Πιο πίσω! -Δε θα σε πειράξω.
-Συγνώμη. -Και στα δυο γόνατα.
-Συγνώμη για ποιο πράγμα; -Που πήδηξα τη Σεσί.
Ξέχνα το, πάμε να την πάρουμε.
-Πόσες φορές τη γάμησες; -Μια, για τι με πέρασες;
Στο ξεκαθαρίζω, θα πάμε μαζί στην παραλία...
αλλά η φιλία μας τελείωσε!
- Για μένα είχε τελειώσει! -Άντε γαμήσου!
Λουίζα, μπες μέσα!
Χέστε με! Θα πάρω λεωφορείο για το Πουέρτο Εσκοντίδο.
-Στο διάολο η παραλία σας! -Σε θέλουμε μαζί μας.
-Για να μαλώνετε σαν σκυλιά; -Δε θα τσακωθούμε!
Δε θέλω να είμαι σε έρημη παραλία με δυο μαλάκες.
-Εντάξει, είμαστε ηλίθιοι! -Θα κάνουμε ό,τι θέλεις!
-Θα γίνεται ό,τι πεις. -Σχεδόν φτάσαμε!
Αν έρθω, θα γίνουν όλα όπως θέλω εγώ.
-Αν καβγαδίσετε, έφυγα! -Ό,τι θέλεις εσύ!
Τώρα βάζω εγώ τους κανόνες.
Θα κάνω δικό μου Μανιφέστο!
Τα έχεις χαμένα, Χούλιο.
Δε θα πηδηχτώ με κανέναν.
Αν θέλετε, πηδηχτείτε μεταξύ σας.
Θα είμαι γυμνή, αλλά εσείς δε θα με γυροφέρνετε.
Θα διαλέγω εγώ τη μουσική.
Μόλις σας το ζητήσω, θα το βουλώνετε.
Θα μαγειρεύετε.
Τέρμα οι ιστορίες για τις δύστυχες φίλες σας.
Όταν σας λέω, θα πηγαίνετε 10 μέτρα μακριά. Μάλλον 100.
Φυσικά, θα κάνετε όλες τις χειρωνακτικές εργασίες.
Δε θα μιλάτε για θέματα που δε συμφωνείτε.
Ακόμα καλύτερα, μη μιλάτε καθόλου!
Δεν επιτρέπεται να μου αντιμιλάτε.
Και βέβαια να με σπρώχνετε!
Ο Χούλιο κι ο Τενότς δεν είχαν ιδέα πού ήταν...
ούτε Πώς θα πήγαιναν σ'ένα μέρος που δεν υπήρχε.
Οι οδηγίες του Σάμπα ήταν αντιφατικές.
Για να μην το καταλάβει η Λουίζα...
ο Χούλιο έστριψε σ'έναν χωματόδρομο.
Ο Χούλιο κι ο Τενότς νόμιζαν ότι η Λουίζα κοιμόταν.
Δεν ήξεραν ότι ο φόβος την κρατούσε ξύπνια.
Δε φοβόταν το σκοτάδι ή το περιβάλλον.
Ψητά ψάρια! Μπύρα!
Ο Χεσούς Καράντσα ή Τσούι κι η γυναίκα του, Μαμπέλ...
ήταν η τέταρτη γενιά μιας οικογένειας ψαράδων.
Ζούσαν κοντά στο Σαν Μπερναμπέ.
Ο Τσούι είπε να τους πάει αύριο και σ'άλλες παραλίες.
Θα πλήρωναν 350πέσος μαζί με το φαγητό.
Μπορώ να οδηγήσω;
Ξέρω από βάρκες.
-Μην πας πολύ γρήγορα. -Ξέρω από βάρκες.
-Ωραία παραλία για κολύμπι. -Πώς λέγεται;
Το Στόμα Του Ουρανού.
Λουσέρο, άσε ήσυχη την κυρία!
Ησύχασε, με μαθαίνει κολύμπι.
-Άσε με να σε βοηθήσω. - Δε χρειάζεται.
Κολύμπησε με τον φίλο σου. Η θάλασσα είναι ζεστή.
Και τώρα κάνε την πεθαμένη.
Είναι στ'αλήθεια πεθαμένη...
Είναι κλαψιάρης, κλαίει όλη νύχτα, ξυπνάει τη μαμά.
Όταν τον κρατάω δεν κλαίει.
Του αρέσει να είναι με την αδερφούλα του.
Έχει τα μάτια σου, Μαμπέλ.
Πρέπει να κάνετε παιδιά. Τα πάτε καλά μαζί τους.
Είστε στη σωστή ηλικία.
Κοιμήθηκε. Τι να κάνω;
Ο Ραμόν πασάρει. Ο Ζεπέντα κατεβαίνει απ'τα πλάγια...
και όλο το γήπεδο ξεσηκώνεται!
Κλέβει ο Εμπεραδόρ. Τι παίχτης!
Περιμένουμε με ανυπομονησία να μπει γκολ!
Σουτάρισε!
Πάσα στον Κουατέμοκ, που δίνει πάσα στο κέντρο...
σουτάρει και...
Τι μπλοκάρισμα!
Ο Κάμπος!
Τι μεγάλος τερματοφύλακας!
Ένας εθνικός ήρωας!
Δε σας αρέσει ο Κάμπος;
Ευχηθήκατε ποτέ να ζούσατε για πάντα;
Βέβαια.
Δε θα ήταν υπέροχο;
Τέλος του χρόνου, ο Τσούι κι οι δικοί του θα έφευγαν.
Θα χτιζόταν ένα ξενοδοχείο στο Σαν Μπερναμπέ.
Θα μετακόμιζαν κοντά στη Σάντα Μαρία Κολοτεπέκ.
Ο Τσούι ήθελε να κάνει βόλτες στους τουρίστες...
αλλά οι βαρκάρηδες του Ακαπούλκο...
με τη βοήθεια του υπουργείου Τουρισμού δε θα τον άφηναν.
Δυο χρόνια μετά, θα ήταν επιστάτης στο ξενοδοχείο.
Δε θα ξαναψάρευε.
Πιο γρήγορα, Τσούι!
Φύγετε από δω!
Χέζουν μέσα στη σκηνή!
Είναι ένα ακόμα εδώ!
Φύγετε, καθίκια!
Τα γουρούνια έφυγαν, αφού τα κατέστρεψαν όλα.
Οι φίλοι μας θα κοιμόντουσαν στο Σαν Μπερναμπέ...
όπου ο Τσούι τους πρόσφερε ένα δωμάτιο για 75 πέσος.
Η Λουίζα ήθελε να πλυθεί, ακόμα και με κρύο νερό.
Θα ερχόντουσαν την επομένη για να πάρουν τα πράγματα.
Τα 23 γουρούνια είχαν φύγει από μια κοντινή φάρμα.
Στους επόμενους δυο μήνες, θα σφάζονταν τα 14.
Τρία απ'αυτά θα προκαλούσαν επιδημία τριχινίασης...
στους θεατές ενός φεστιβάλ στη φάρμα Τσαβαρίν.
Δεν ξέρω, Χάνο, πες στη μάνα σου ό,τι θες.
Άσε με να μιλήσω, αλλιώς θα κλείσω.
Θα έφευγα έτσι κι αλλιώς...
απλώς η εξομολόγησή σου με βοήθησε. Σ'ευχαριστώ.
Δεν πρόκειται για εκδίκηση.
Ήξερα τις απιστίες σου. Με την Κάρμεν...
κι εκείνη απ'τη Μπαρτσελόνα. Τα ήξερα όλα.
Περίμενα ότι θ'άλλαζες. Αυτό είναι όλο.
Η απόφασή μου δεν έχει σχέση μ'αυτό. Πίστεψέ με.
Δε μπορώ να στο εξηγήσω, αλλά σύντομα θα καταλάβεις.
Όχι, δε σε κατηγορώ...
δε φταίει κανείς.
Φυσικά δε σε μισώ! Ούτε εσύ να με μισείς!
Άκουσέ με!
Πήρα να σου πω ότι σ'αγαπάω κι ότι ήσουν όλη μου η ζωή.
Δεν περίμενα ευχάριστο αποχαιρετισμό, αλλά τρυφερό.
Χάνο, ηρέμησε, σε παρακαλώ.
Πρόσεξες ότι πήρα πολύ λίγα χρήματα;
Έχω περισσότερα απ'όσα χρειάζομαι.
Άφησα τα κλειδιά μου στην κουζίνα μαζί με τ'άλλα.
Μη χάσεις το κλειδί της ντουλάπας, υπάρχει ένα.
Πήρα τα φανελάκια σου απ'την Ίμπιζα...
ξέρεις ότι μ'αρέσει να τα φοράω, όταν κοιμάμαι.
Ελπίζω να μάθεις να είσαι ευτυχισμένος, εντάξει;
Εγώ είμαι τώρα.
Να προσέχεις. Αντίο.
Σε όλες τις ερωμένες του Χάνο!
Ξέρεις πώς το ξέρω;
Μου έκανε κόλπα που έμαθε από εκείνες.
Όπως το δάχτυλο στον κώλο;
Πρέπει να ξέρεις τον τρόπο.
Θέλει απαλά. Όχι απλώς να το χώνεις.
Ο Χάνο ήταν μάστορας σ'αυτά.
-Στον μεγάλο μάστορα! -Στον Χάνο!
Στον Χάνο, όπου κι αν είναι.
Χάρηκα πολύ που σας γνώρισα.
Καμιά φορά, είστε πολύ μαλάκες...
αλλά τελικά, είστε πολύ εντάξει άτομα.
Είστε τυχεροί που ζείτε εδώ.
Στο Μεξικό, όλα είναι γεμάτα ζωή.
-Στο Μεξικό! -Το μαγικό! Το μουσικό!
-Γίνατε πάλι φίλοι; -Αποκλείεται!
Εμπρός, συμφιλιωθείτε.
-Είμαι αλήτης, μαλάκα; -Μεγάλος αλήτης!
Τι “ροχάλα” ήταν εκείνη!
-Τ'αμάξι είναι δικό μου! -Κι εγώ είμαι κωλόπαιδο;
-Είσαι κυριλές. -Αλλά σ'αρέσει το σπίτι μου!
Για να πάρω μια γεύση απ'όσα κλέβει ο πατέρας σου.
-Δεν είναι τίμιος; -Ναι, βέβαια!
Τι ηλίθιοι! Είστε πάλι φίλοι!
Στους Τσαρολάστρα!
-Θέλει κανείς μπύρα; -Να είναι κρύες.
- Συγνώμη που σ'έσπρωξα. -Έφταιξες.
-Το ξέρω. -Φίλησέ με.
Συγχωρεμένος.
Λουίζα, θέλω να μου πεις την αλήθεια.
Ποιος γαμάει καλύτερα;
Θα βάλω τα γέλια!
Ήταν χάλια, αλλά έχετε κι οι δυο τις χάρες σας.
Με ποιον ένιωσες ωραιότερα;
Όταν χύνει, λέει, “Μανούλα μου!”
Εσύ, Χούλιο, αλληθωρίζεις.
Πρέπει να κόψετε τη μαλακία και να μάθετε να κρατιέστε.
-Θα έχυσε πριν από μένα. -Κόψτε κι οι δυο τη μαλακία.
Δε γίνεται! Το άρθρο 7 του Μανιφέστου!
Διαγράψτε το!
Τίποτα καλύτερο απ'το να την παίζεις, έτσι;
-Η χήρα με τα πέντε ορφανά! -Αφήστε τις χήρες!
Πρώτα θα μάθετε να γαμάτε...
Και μια και λέμε γι'αυτά...
Δεν ξέρετε πώς να γλείφετε.
-Εμένα δε με δοκίμασες. -Ούτε κι εκείνος θα ξέρει.
Το γλείφατε σαν να ήταν γλειφιτζούρι.
Θέλει απαλά.
Η κλειτορίδα είναι η καλύτερη φίλη σας.
- Μια φίλη που όλο κρύβεται; -Όποιος ψάχνει, βρίσκει.
-Τι ηδονή να δίνεις ηδονή! -Ζήτω η κλειτορίδα!
Στην κλειτορίδα!
Την αλήθεια.
Ορκίσου ότι θα πεις αλήθεια.
Σου έκανε πίπα η Σεσί;
-Δαγκώνει λίγο. -Σου έκανε πίπα!
-Δαγκώνει κι η Άννα; -Κάνει πολύ ωραίο τσιμπούκι.
-Είπες ότι δεν στον πήρε! -Μόνο την άκρη.
Έχασε το καλύτερο!
Δεν είναι πρώτα τα τσιμπούκια;
-Στα τσιμπούκια! -Αφού τα λέμε όλα...
Γάμησα τη Σεσί μερικές φορές.
Δεν έγινε τίποτα. Κι εγώ την Άννα.
-Τον έβαζα στα χύσια σου! -Κι εγώ.
Είμαστε “σπερματοποιητοί”!
Τις κακομοίρες, τις λυπάμαι.
Αυτός γάμησε τη γκόμενά μου! Αλλά πηδάει σαν κοκόρι!
Στις κοπέλες σας, που μάλλον τώρα θα τις γαμάνε Ιταλοί!
-Ας πιούμε! -Στον Λουίτζι!
-Έχετε κέρματα; - Ποιος θέλει το σκουλήκι;
-Και τη μάνα σου. -Με δουλεύεις;
Τότε που καθάρισε την αύρα μου.
Μιλάς σοβαρά;
Στις μαμάδες!
Τι θέλετε ν'ακούσετε;
Θέλω γράμμα και αριθμό.
-Το 13. -Και το Β.
Μετά το Στόμα Του Ουρανού είναι ο κόλπος Παλικάτα.
-Εκεί είναι κι η Σάντα Ρίτα. -Και η Τσακάγουα.
Τι ωραία ονόματα. Τι σημαίνουν;
Ποιος ξέρει;
Καλημέρα, υπναρά.
Θέλεις αβγά;
-Λίγη γαριδόσουπα; -Ναι και μια μπύρα.
Είναι το καλύτερο.
Πρέπει να φύγω. Θέλει τ'αμάξι η αδερφή μου.
Πώς το είπες εκείνο;
Τι είναι μετά την Τσακάγουα;
Είναι το Αμαράντο και η Χρυσή Ακτή.
Έχει υπέροχα κύματα, αλλά έχουν πνιγεί πολλοί.
Κι έχει πανέμορφα δειλινά.
-Άλλη μια γαριδόσουπα. -Όχι, ευχαριστώ.
Πρέπει να φύγω. Οι δικοί μου θ'ανησυχούν.
Κι ο Χούλιο πρέπει να πάει τ'αμάξι στην αδερφή του.
Εγώ θα μείνω εδώ με τη Μαμπέλ.
Θα μου δείξουν ωραίες παραλίες.
-Πεινάω, μαμά. -Φάε αυτό.
Στη 1, ο Χούλιο κι ο Τενότς ξεκίνησαν να επιστρέψουν.
Ήταν ένα πολύ ήσυχο και αδιατάραχτο ταξίδι.
Οι δικοί τους δεν έμαθαν για το ταξίδι με τη Λουίζα.
Εκείνη έμεινε για να δει τις γύρω παραλίες.
Το τελευταίο πράγμα που τους είπε ήταν...
“Η ζωή είναι όπως το σερφ. Παραδοθείτε στη θάλασσα.”
Όταν επέστρεψαν, η Άννα κι η Σεσίλια χώρισαν.
Δυο μήνες αργότερα, ο Τενότς έβγαινε με μια γειτόνισσα.
Εννιά μήνες μετά, ο Χούλιο έβγαινε με μια συμμαθήτρια.
Ο Χούλιο κι ο Τενότς έπαψαν να κάνουν παρέα.
Το καλοκαίρι, το κυβερνών κόμμα έχασε τις εκλογές...
για πρώτη φορά μετά από 71 χρόνια.
Ο Χούλιο αντάμωσε τον Τενότς πηγαίνοντας στον οδοντίατρο.
Πιο εύκολο να πάνε για καφέ, παρά να τ'αποφύγουν.
-Έχεις τον Σάμπα; -Έμαθα ότι ζει σε κοινόβιο.
Ωραία.
- Ο Ντανιέλ; -Έχει γίνει μια τρελή.
Ο πατέρας του τον έδιωξε απ'το σπίτι.
Απαίσιο αυτό.
Όχι, είναι ευτυχισμένος. Βρήκε φίλο και τα σχετικά.
Ωραία.
-Με πήραν στο πανεπιστήμιο. -Ωραία. Πότε αρχίζεις;
-Το Σεπτέμβρη. -Οικονομικά;
-Ναι. Εσύ; -Βιολογία. Σε μια βδομάδα.
-Απαίσιο αυτό. -Τα δημόσια αρχίζουν νωρίς.
Τα έμαθες για τη Λουίζα;
Πέθανε.
- Θέλετε κάτι, παιδιά; -Όχι, ευχαριστούμε.
-Πώς; -Από καρκίνο.
Ήταν καθολικός.
Εκεί, στο Σαν Μπερναμπέ, έναν μήνα αφού φύγαμε.
Ο Τσούι το είπε στον Χάνο.
-Αυτό είναι φρικτό. -Το ήξερε ότι θα πεθάνει.
Δεν ήθελε να το μάθει κανείς.
Η Λουίζα ήταν τις τελευταίες μέρες της στο νοσοκομείο.
Είπε στον Τσούι και τη Μαμπέλ...
να μην αναφέρουν για εκείνη, τον Χούλιο και τον Τενότς.
Χάρισε στη Λουσέρο το ποντικάκι με τ'όνομά της.
Ο Τενότς ζήτησε να φύγει. Τον περίμενε η κοπέλα του.
Ο Χούλιο επέμενε να πληρώσει.
Δε θα ξανασυναντηθούν.
-Τα λέμε, ε; -Φυσικά.
Τον λογαριασμό.